irangeo.loxblog.com

۶۵٬۳۶۹

گیلکی لهجه بیه پیش

جغرافیای طبیعی

-۲۵

اطلاعات شهری

شهردار:

حسن پورقربان

پیش شماره تلفنی:

۰۱۴۲۵۲

وب گاه:

پایگاه اطلاع رسانی لنگرود

موقعیت جغرافیایی و جمعیت

نام لنگرودLANGAROUD ترکیبی است از دو پاره واژه لنگر LANGARو رودROUD. لنگر به معنی وقار و سکون و آرامش است همان گونه که که کشتی لنگر انداخته آرامش می یابد. در ترکیب لنگر و رود دو (ر) در هم یکی شده و نام به لنگرود تبدیل می گردد و معنی رود سکون یافته و آرام و با وقار معنی می گیرد و اگر به رود جاری در این بنگریم آن را دارای جریان آن چنان آرامی می بینیم که گویا حرکتی ندارد. لنگرود در طول ۳۰ً و ۱۰َ و ۵۰َ و عرض ۱۱ و ۳۷ جغرافیایی، در ارتفاع ۲۱ متر از سطح دریای خزر قرار دارد. این شهرستان بر روی جلگه ای سرسبز و ۱۰ کیلومتر با دریای خزر فاصله دارد و در قسمت های جنوبی آن کوهپایه های جنوبی آن جنگلی دیده می شود.لنگرود که یکی از شهرهای مذهبی گیلان است. در فاصله ۶۰ کیلومتری رشت (مرکز استان) واقع شده است و از طرف شمال و غرب به شهرستان لاهیجان، از طرف شرق به دریای خزر و از طرفی به شهرستان رودسر، و از طرف جنوب به شهر املش (از شهرهای رودسر) منتهی می گردد. در سال ۱۲۷۵ ه.ق /۱۲۳۰ ه.ش.، یعنی حدود یک سده و نیم پیش جمعیت این شهر دو هزار نفر بوده است. اما در سرشماری عمومی نفوس سال ۱۳۷۵ ه.ش چمعیت این شهرستان به ۱۳۵۹۲۲ نفر رسیده که از این تعداد ۶۵۹۷۳ نفر در شهر لنگرود زندگی می کنند. هم اکنون شهرستان لنگرود بالغ بر ۶۵٬۳۶۹ ‪ نفر جمعیت دارد

جاذبه های گردشگری و تفریحی

ساحل چمخاله در ۹ کیلومتری شمال لنگرود قرار دارد. از دو راه زمینی و یک راه آبی می توان به چمخاله رفت.
تالاب زیبا و طبیعی کیاکلایه با انواع پرندگان دریایی و بوستان تفریحی فجر که در قسمتی از تالاب ایجاد گردیده است.
لیلاکوه خواستگاه گردشگران طبیعت
طبیعت کوهستانی بلوردکان
پارک فجر در ابتدای جاده رودسر
پارک آزادی در جاده چمخاله
باغات چای کومله
پل خشتی لنگرود <<خشته پل>> یا <<خشته پورد>> که مربوط به دوره ایلخانیان است. این پل <<راه پشته>> را به مرکز شهر متصل می کند.
مسجد جامع لنگرود که تاریخ ساخت در مسجد مربوط به سال ۱۰۰۱ هجری قمری است.
خانه دریا بیگی که از شاهکارهای هنر دوران قاجاریه است.
قلعه دزدبن (دزبن) دز به معنای دژ و قلعه است.
پل خشتی قدیمی نالکیاشر.
باغ معروف منجم باشی در روستای دیوشل

روستاها

لیسه رود-کیاکلایه -کلیدبر-چالکیاسر-بازارده-انزلی محله-دریاسر-زرد آب محله-کاسگر محله-خلات محله-پاپکیاده-پارک فجر

منابع

مختصات و ارتفاع، نام شهردار، پیش شماره

uarr; نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن ۱۳۸۵, پایگاه اینترنتی مرکز آمار ایران

خشکبیجار

خشکبیجار شهری است در ۲۰ کیلومتری رشت و در کنار دریای خزر قرار دارد.

براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت خشکبیجار (۲٬۱۸۶خانوار) برابر با ۷٬۴۷۸نفر بوده است.^[۱]

بخش خشکبیجار با بخش های خمام و لشت نشاو کوچصفهان همسایه است.

شغل اکثر مردمان آن کشاورزی و دامپروری به شکل سنتی و اکثرا کشت برنج می باشد.

بقعه آقا سید محمد شیشه گوراب در یکی از روستاهای این شهر واقع است که با توجه به موقعیت زیبای جغرافیایی سالانه مسافرین زیادی از آن بازدید می نمایند

شهر خشکبیجار در هفته روزهای دوشنبه و پنج شنبه دارای بازار محلی می باشد که از روستاهای اطراف برای خرید و فروش محصولات خود به این بازار می آیند.

موقعیت جغرافیایی

مساحت بخش خشکبیجار 95کیلومتر مربع وطول جغرافیایی آن 49درجه و46دقیقه وعرض جغرافیایی آن 37درجه و22دقیقه است.

توپوگرافی

دریای خزر در شمال بخش خشکبیجار از ویژه گیهای مهم طبیعی منطقه بوده وبدون تردید دریا و اختصاصات ویژه آن در زندگی ساکنان تاثیر عمیقی می گذارد.در این منطقه حاشیه ساحلی دریا را یک نوار جنگلی از اشکوب درختان توسکا وغیره پوشانده که مناظر زیبایی را به وجود آورده است.

آب و هوا

خشکبیجار با آب وهوای ویژه گیلان در اقلیم مرطوب ومعتدل واقع بوده ودارای باران فراوان974/3 میلیمتر در سال و رطوبت میانگین89درصد وتعادل گرمایی متوسط16/6درجه است. حد اکثر حرارت مطلق 28/5 وحد اقل حرارت مطلق7/5درجه در فصول مختلف سال است.متوسط گرمترین ماههای سال تیر37/5 ومرداد38 درجه ومتوسط سرد ترین ماههای سال بهمن14 واسفند15 درجه می باشد. پر باران ترین ماههای سال بهمن با 274/5 وآذز با221 میلیمتر و کم باران ترین ماهها فروردین با50 ودی با46/5 میلیمتر و تعداد روزهای بارانی سال136 روز میباشد.

خاک

خاک بخش خشکبیجار تماما جلگه است. این گروه از خاک که معمولا از رسوبات رود خانه ها بوجود آمده و دارای پستی وبلندی های اندکی است وبدلیل دارابودن مواد آلی وسابقه جنگلی منطقه و ریزش سالها برگان درختان به رنگ قهوه ای متمایل به سیاه خاکستری بوده بهترین محل برا کشت انواع گیاهان متداول بخصوص برنج است.

وجه تسمیه

خشکبیجار که سابق بر این خشکبجار تلفظ و نوشته می شد. از دو کلمه خشک وبیجار به معنی شالیزار ترکیب یافته است.با توجه به اطلاعات و بررسی اطلاعات بدست آمده در گذشته پدیده کم آبی از مشکلات عمده این منطقه بوده. دوری از سفید رود عدم دسترسی به این رود عظیم مشکلات فراوانی را در امر کشاورزی ایجاد می کرد. بطوری که در سالهای کم باران بعلت استفاده مرازع بالا دست به کمبود آب دچار می شد.بر این اساس به خشکبیجار یعنی مزارع کم آب و خشک نامیده می شد.

تاریخ

سابقه خشکبیجار به حدود 800سال پیش بر میگردد. در زمان حمله مغول در سال706هجری قمری این شهر به دست سربازام مغول غارت شد و سلطان این بخش(سالوک) که مردی شجاع بوده مجبور به تسلیم میگردد. دردوره صفویه ودر زمان شاه طهماسب صفوی- حومت گیلان بیه پس( گیلان به دو قسمت بیه پس وبیه پش تقسیم شده بود) در سال975هجری به جمشید خان پسر سلطان محمود بخشیده شد. جمشید خان نیز در سال989 هجری قمری بوسیله وزیرش به قتل میرسد. دو پسر جمشید خان به نامهای ابراهیم خان و محمدامین خان بر سر قلمرو پدر به ستیز با یکدیگر بر میخیزند. ابراهیم خان در پناه امیران فومن ومحمد امین خان در پناه امیران لاهیجان قرار میگیرند. محمد امین خان پایگاهش را در خشکبیجار قرار میدهد.... بنا به نوشته ه-ل رابینو در کتاب ولایات دارالمرز گیلان در حدود 100سال پیش خشکبیجار دارای 1600باب خانه وهمچنین بازارهای هفتگی در روزهای دوشنبه وپنج شنبه بوده است.

اردو های دانش آموزی

لحاظ شدن اردوگاه دانش آموزي خشكبيجار در زمره ارودگاه هاي ملي كشوري . این اردوگاه هر ساله بخصوص در ایام تعطیلات پذیرای صدها نفر از دانش آموزان از سراسر کشور می باشد. اردوگاه ذکر شده در نوار ساحلی بخش خشکبیجار واقع شده است.

روستاها

تمل
بسته دیم
جیرکویه
شیشه گوراب
ویشکابالا محله
فرشم
مریدان
روفیچاه
نوشر
آلمان
زیباکنار
رودپشت
نوده
جورکویه
سوتنگی
امین آباد
حاجی بکنده
طالش محله
باغ محله
چپر پرد زمان
چپرپرد پایین
چپر پرد
سیا اسطلخ
باغچه بنه
امیر بکنده
چوکده
بلسکله
آجی بوزایه
آغوز کول
ولی آباد

منبع

uarr; درگاه ملی آمار ایران

کیاشهر

بندر کیاشهر (حسن کیاده یا بندر فرحناز) شهری است در فاصله ۱۷ کیلومتری آستانه اشرفیه و تقریباً ۵۰ کیلومتری رشت.

براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت کیاشهر (۴٬۰۶۹خانوار) برابر با ۱۳٬۷۶۲نفر بوده است.^[۱]

سفیدرود پس از پشت سر گذاشتن مسیری طولانی و با دومنشا در شرق که از کوههای طالقان سرچشمه می گیرد و در غرب که از کوههای شمال زنجان سرچشمه می گیرد سرانجام در محلی به دریای خزر واریز می شود که به آن بندر کیاشهر می گویند. این بزرگترین رود شمال کشور بندر کیاشهر را به شرق و غرب تقسیم می کند در شرق کیاشهر عمده ادارات دولتی واقع شده و در غرب آن که اصطلاحا به بالا محله معروف است جمعیت محلی سکنی دارند.از مهم ترین قسمتهای این شهر می توان به میان محله (کوی امام)، دستک، سالکده ، لسکوکلایه بزرگ و امیرکیاسر اشاره کرد. منبع درآمد مردم این شهر، کشاورزی و ماهیگیری است.

مرغوب ترین برنج کشور در این منطقه عمل آوری می شود و در فصل صید بازار ماهی شهر رونق خاصی داشته و از اقصی نقاط کشور برای خرید ماهی عازم منطقه می شوند خاویار کیاشهر از معروفیت جهانی برخوردار است و بادام زمینی و سبزی و صیفی عمده کشاورزی مردم منطقه محسوب می شود. روزهای چهارشنبه در این شهر روز بازار عمومی است و کاسب کاران دوره گرد بساط خود را در این شهر می گسترانند.

در پایان رودخانه سفیدرود و در ریزشگاه آن به دریا و در سمت شرق و غرب آن تالاب بین المللی بوجاق قرار گرفته است. قسمت شرق تالاب دارای فضای مفرح با جاذبه توریستی فوق العاده است که با گذر یک پل چوبی از وسط آن این منطقه را بسیار زیبا نموده است در ابتدای مسیر منتهی به پل که از وسط شهر عبور می کند هتل بزرگ دریا قرار دارد.

مسیرهای ورودی به شهر

معمولاً بیشتر مسافران از مسیر شهرستان آستانه اشرفیه وارد این شهر می شوند ولی: از سمت غرب می توان از بندرانزلی- زیبا کنار یا لشت نشاءو از سمت شرق میتوان لاهیجان- دهشال - لسکوکلایه-امیرکیاسر یالاهیجان-رودبنه-دهکاء ویا لنگرود-چمخاله وارد این بخش زیبای کشور شد. بهترین مسیر از سمت تهران برای رسیدن به کیاشهر بعد از پلیس راه رشت قزوین و سه راه سنگر و کمربندی لاهیجان به این سمت تغییر مسیر داده و پس از عبور از شهرهای سنگر- کوچصفهان- لشت نشا- زیباکنار به بندر کیاشهر خواهید رسید.

تاریخچه

سلسله کیائیان برای مدتی زمام دار گیلان بودند دو برادر از این خاندان به نامهای حسن و کیا روستایی را به سبب دسترسی به زمینهای حاصلخیز و امکان صید برای زندگی انتخاب کردند که به همین دلیل نام ابتدای بندر کیاشهر، حسن کیاده، نام گذاری شد. که به تدریج شاهد عزیمت مردم به این منطقه برای سکونت و زندگی بود. پس از ورود روسها در اواخر سده نوزدهم میلادی برای صید ماهیان خاویاری سفیدرود مامن اصلی زندگی ماهیان خاویاری معرفی شده و روسها اصلی ترین پایگاه بهره بردای خاویار را در این منطقه برگزیدند. این انتخاب سبب گردید سیلی از جمعیت برای کار از اقصی نقاط کشور به ویژه از مناطق ترک نشین خلخال وارد کیاشهر شوند.

در سال ۱۳۵۵ شهبانو فرح (همسر شاه سابق ایران) برای دیدار از استان گیلان وارد رشت شد. شهردار وقت حسن کیاده به دیدار ایشان رفته و ضمن تغییر نام حسن کیاده به بندر فرحناز(نام دختر شاه وقت ایران)خواستار دادن امکانات نوین به این منطقه شد که جاده شوسه بندرفرحنار به آستانه آسفالت شده و این بندر به تلفن سراسری متصل گردید. پس از انقلاب اسلامی نام شهر با توجه به پیشینه کیا، به بندر کیاشهر تغییر نام داد.

مکانهای زیارتی

نام این مکان زیارتی بقعه آقا سید ابو جعفر است ,این سید جدش به امام رضا می رسد. که محل آن در ورودی شهر از سمت غرب شهر یعنی جاده چمخاله کیاشهر است.

مکانهای تفریحی

در این منطقه یک بندر چند منظوره و یک پارک جنگلی وجود دارد. تالاب بین المللی بوجاق که ثبت شده کنوانسیون رامسر است در شمال شهر قرار گرفته است. بندر صیادی احداث شده در این شهر امکان کناره گیری شناورهای تفریحی و صیادی را به این منطقه داده است.

شیلات در بندر کیاشهر سابقه ای ۱۵۰ ساله دارد کشور روسیه اولین پایگاه استحصال خاویار از دریای خزر را در این منطقه بنا نهاد هم اکنون بناهای تاریخی خانه رئیس شیلات و ساختمانهای چوبی ساخت روسیه و سردخانه ای که علی رغم ۱۵۰ سال سن همواره فعال است از دیدنیهای این شهر محسوب می شود. در شمال این شهر پارک جنگلی زیبایی قرار گرفته که درختان چندین ساله آن جاذبه گردشگری بالایی به منطقه داده است. مردمان این شهر اکثرا مهاجران از سایر شهرهای کشور هستند که به واسطه شیلات در این منطقه حضور یافتند.

منابع

میرکی, غلامرضا؛ بررسی و اندازه گیری رادیو نوکلئیدهای گاما دهنده در خاویار و رسوبات جنوب دریای خزر از کیاشهر تا انزلی؛ دانشگاه آزاد اسلامی واحد شمال تهران؛ 1375

سیاهکل

سیاهکَل یکی از شهرهای استان گیلان در شمال ایران است.

این شهر با جمعیت ۱۸٬۵۶۲ نفر (برآورد ۱۳۸۳خ.) در بخش مرکزی شهرستان سیاهکل قرار دارد. شهر سیاهکل ترکیبی است از سه روستای کلسر و کدوبنک و برفجان و حدود ۱۵۰ سال پیش بر پایه تلاش حبیب الله خان مشیر الممالک برپا شده است. نام محلی سیاهکل بدانگونه که مردمش تلفظ می کنند سی کل است. سی به معنی صخرة بزرگ و کوه با شیب تند است و کل به معنی آبادی و در واقع نام سیاهکل به معنی آبادی کنار کوه با شیب تند است. برخی نیز این نام را برگرفته از نام طایفة کرد سیاهگلی دانسته اند که حدود ۱۵۰ سال پیش از اطراف قزوین به این منطقه کوچ داده شدند و امروز بازماندگانشان با نام ایلیات ها در سیاهکل زندگی می کنند.

زبان

زبان بخش مرکزی سیاهکل، گیلکی و زبان مردم کوهستان، دیلمی است که به دلیل مراودات چندین ساله شبیه هم شده اند.

جغرافیا

یکی از شهرستان های خوش آب و هوای استان گیلان سیاهکل است. تقریباً از سه منطقه تشکیل شده که شامل منطقه آبرفتی که حاصل بر جای ماندن گل و لایی است که رودخانه ها با خود آورده اند و همچنین رسوبات دریا در زمان های کهن و منطقه کوهپایه ای بسیار زیبا با جنگل های راش فراوان آن و همچنین منطقه کوهستانی که تا نیمی از سال معمولاً در آن برف هم وجود دارد.

اقتصاد

برخلاف زیبایی این شهرستان، متأسفانه از لحاظ اقتصادی در سطح بسیار پایینی از کشور قرار دارد و یکی از شهرستان های محروم کشور است. مردم در این ناحیه به دو کار عمده کشاورزی و دامداری می پردازند.

==روستاها== میکال،کوه پس،کلک،دیارجان،عاشورآباد معروف ترین روستا بین همه ی روستاها روستای میکال است که دارای آبو هوای خوش مردمانی خون گرم ومهمان نواز است دارای چشمه های دیدنی وزلال صاف و برای گردش گران محلی خوب وجالب برای دیدن بازدید است.معروف ترین فامیلی ها در این روستا عبارت است از عاشوری وامیری

جاذبه ها

از نقاط دیدنی آن آبشار لونک و کاروانسرای تی تی در روستای بالارود و قلعه گرماور در روستای گرماور دیلمان و قلعه کوتوال شاه در بلندی های شمالی شهر سیاهکل، مسیر بسیار زیبای جاده جنگلی سیاهکل به دیلمان و دهها جاذبه دیدنی و منحصر به فرد این شهرستان زیبااست.

سیاست

سیاهکل در طول یک صد اخیر شاهد خیزش هایی چون خیزش حیدر خان دیلمی و حاجی قاسم و میرزا احمد مجتهد و در سال 1349 برخورد چریک های فدایی خلق با ارتش ایران بود. قیام سیاهکل که همچنین به واقعهٔ سیاهکل و جنبش سیاهکل نیز مشهور است، به عملیات چریکی که در تاریخ ۱۹ بهمن سال ۱۳۴۹ توسط سازمان چریک های فدایی خلق ایران برای مبارزه با حکومت پهلوی در شهرستان سیاهکل در استان گیلان رخ داد، گفته می شود. این قیام نخستین جنگ چریکی در تاریخ ایران محسوب می شود.

منبع

اطلس گیتاشناسی استان های ایران، تهران ۱۳۸۳خ.

املش

اَملَش شهری است در استان گیلان و در شمال ایران.

براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت املش (۴٬۳۵۰خانوار) برابر با ۱۵٬۰۴۷ نفر بوده است.^[۱]

این شهر با موقعیت کوهپایه ای، مرکز شهرستان املش و مشتمل است بر دو ناحیه جلگه ای و کوهستانی، که در جهت جنوبی دو شهرستان لنگرود و رودسر واقع شده است. بنابراین آب و هوای آن متأثر از دو عامل جغرافیایی، دریا و کوهستان، معتدل مرطوب نیمه کوهستانی است. از لحاظ جغرافیایی - تاریخی، املش ناحیه ای مستعد است که کشف آثاری از سده های پیشین، حکایت از پیشینه کهن تاریخی پیش از اسلام آن دارد.

نام املش

نامی است مرکب از دو واژه <<ام>> و <<لش>> که <<لش>> به معنی راکد، ایستاده، و <<ام>> به رود و رودخانه اطلاق می شود. بنابراین املش به معنی رود تنبل و راکد از جریان ایستاده می باشد.

از چهره های صاحب نام این شهر می توان به حاج میرزا حبیب الله رشتی از مجتهدین صاحب نام عصر ناصری و از مشاهیر مراجع و مدرسین جهان اسلام در قرن ۱۳ و اوایل قرن ۱۴ و شیخ بهاءالدین املشی صاحب کتاب گوشه هایی از تاریخ گیلان که یاور میرزا کوچک خان و عضو هیات اتحاد اسلام در نهضت جنگل نیز بوده اشاره کرد.

املش با وسعتی حدود ۵/۴۶۹ کیلومتر مربع در ۱۶ کیلومتری شهرستان رودسر واقع گردیده، فاصله املش تا مرکز استان ۷۵ کیلومتر است، آب و هوای املش به علت قرار گرفتن در کنار ارتفاعات سرسبز و ییلاقات بسیار مطبوع می باشد. قومیت مردم املش گیلک با لهجه بیه پیش (شرق گیلان) و گویش املشی تکلم می کنند. مردم املش دارای مذهب اثنی عشری می باشند

مجاورت شهر املش با رودخانه شلمانرود و به علت راکد بودن آب این رودخانه باعث گردید تا در گذشته مردم املش عمدتاً در بخش کشاورزی و دامپروری فعالیت دارند و آثار کشاورزی بدست آمده در این منطقه نشانگر فعالیت های کشاورزی در ۱۵۰۰ سال قبل می باشد، از محصولات عمده کشاورزی می توان برنج، چای، گندم، فندق، مرکبات. گیاهان دارویی، فرآورده های دامی و عسل و ابریشم را نام برد اما قسمت اعظم زمین های کشاورزی زیر کشت چای و برنج است و محصولات چای املش حدود ۳۲٪ کل تولید کشور می باشد عرضه محصولات بدست آمده در روز سه شنبه انجام می شود و سه شنبه بازار املش نمونه کاملی از بازارهای سنتی گیلان می باشد که مردم این منطقه با حضور گسترده رونق خاصی به آن می بخشند، مردم املش روزهای بازار را گالش بازار می نامند. این بازار در تمامی طول سال در روزهای سه شنبه برقرار و اگر این روز با مناسبت های مذهبی برخورد کند فقط نیمی از روز درآن به داد وستد می پردازند

املش

اطلاعات کلی

نام رسمی:

املش

املش

مردم

۱۵٬۰۴۷

گیلکی

مذهب:

شیعه

جغرافیای طبیعی

۱۳ متر

جاذبه های گردشگری

تالاب زربیجار با پوشش گیاهی مردابی زیستگاه پرندگان مهاجر
برج تاریخی (میل) امام با ارتفاع ۷ متر
غار لیاروی واقع در روستای لیاروی بلوردکان املش
مناطق ییلاقی و باغات زیبای چای و کوهپایه های بسیار با صفا هر بیننده ای را مسحور می کند
بناهای تاریخی از دوران فئودالی در مرکز شهر املش
آداب و رسوم خاص مردم این منطقه اعم از سه شنبه بازار ، مراسم های آئینی و...
جنگل های سر سبز بلور دکان و مراتع هالی دشت، خسیبدشت ،قله ناتشکوه ،قله آغوزی و.. که در مسیر املش و ییلاقات واقع است جلوه های زیبای از طبیعت را در خود داراست

منابع:

uarr; درگاه ملی آمار ایران

ماسوله

ماسوله در ۵۵ کیلومتری رشت در استان گیلان قرار دارد. این شهر در ناحیه ای کوهستانی و جنگلی در دامنه ای صخره ای با وسعت ۱۶ هکتار و ارتفاع ۱۰۵۰ متر از سطح دریای آزاد ساخته شده است. ماسوله در ۳۲ کیلومتری جنوب غربی شهرستان فومن قرار دارد و از غرب به خلخال، از شمال به ماسال و از جنوب به طارم محدود است.

این شهر طی شماره ۱۰۹۰ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است.

این شهرک هم اکنون رویارو با مسائلی مانند ریزش سنگ، سیل، رانش زمین، زمین لرزه، تصرف به منظور توسعه عمرانی و انسانی و تخریب و... می باشد.

زبان مردم ماسوله تالشی است.

ماسوله دارای محله های ریحانه بر، خانه بر، مسجدبر، کشه سر و اسد محله است.

قلل مهم ماسوله عبارت اند از: شاه معلم (شامولوم)، آسمانکوه، لاسه سر، تروشوم و کله قندی. که قله شاه معلم با ارتفاع ۳۰۵۰ متر بلندترین نقطه استان گیلان می باشد.

تاریخ

حدود هشتصد تا هزار سال پیش مردمانی از نقاط مختلف سرزمین گسترده ایران به دلائل نامعلومی به منطقه ماسوله کوچ کردند. برخی از مردمان محلی نیز از منطقه ای به نام کهنه ماسوله واقع در ۶ کیلومتری شمال غرب این شهر با این افراد همراه شدند. طی کاوش های انجام شده از محوطه باستانی کهنه ماسوله سفالینه هائی متعلق به قرون پنجم تا هشتم هجری قمری بدست آمده است که دقیق ترین مستندات قابل توجه تاریخی می باشند.^[۱]

در ۱۰ کیلومتری بالاتر از ماسوله جدید، ماسوله قدیم با آثار و بازمانده های انسانی از قبیل سنگ کوره و... در منطقه ای گسترده پراکنده شده است که جزء آثار باستانی بشمار می آیند.

معماری ماسوله

ماسوله دارای معماری منحصر به فردی است. محوطه جلوی خانه ها و پشت بام ها هر دو به عنوان پیاده رو استفاده می شوند. خیابان های کوچک و پله های بسیار به هیچ وسیله نقلیه موتوری اجازه ورود نمی دهد. معماری ماسوله در یک جمله توصیف می شود: حیاط ساختمان بالایی پشت بام ساختمان پایینی است. ساختمان ها معمولاً از دو طبقه تجاوز نمی کنند.

منابع :

ماسوله قدیم کجاست؟ بلایای طبیعیِ ماسوله جدید کدام است؟ بهمن رمضانی - استادیار دانشگاه آزاد اسلامی رشت
بروشور سازمان میراث فرهنگی
گزارش صعود - ابراهیم حداد

ماسال

ماسال شهری در استان گیلان ایران که در کنار کوه های تالش واقع شده است. فاصلهٔ ماسال از شهر هشتپر ۶۰ کیلومتر است و با رشت از راه صومعه سرا ۵۵ کیلومتر فاصله دارد.^[۲]

شهر ماسال در کنار رودخانه خالکایی واقع، که این رودخانه از قله مرتفع شاه معلم سرچشمه می گیرد پس از طی ۴۰ کیلومتر از درون شهر ماسال گذر می نماید.^[۳]

مختصات جغرافیائی ماسال = ۳۷ درجه و ۲۱ دقیقه ۵۱٫۸۹ ثانیه شمالی و ۴۹ درجه و ۶ دقیقه و ۱۳٫۰۳ ثانیه شرقی

جمعیت

براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت ماسال (۲٬۹۸۶خانوار) برابر با ۱۰٬۹۹۲ نفر بوده است.^[۴]

ماسال

اطلاعات کلی

نام رسمی:

ماسال

ماسال

مرکزی

نام های قدیمی:

رودکنار، سر بازار

ماسال

مردم

۱۰٬۹۹۲ نفر

تالشی^[۱]

مذهب:

شیعه

جغرافیای طبیعی

۴۴ متر

محصولات عمده این شهر برنج ودامداری مردم است. این شهر حالتی بن بست دارد.

ماسال در قدیم رودکنار نامیده می شد و محل تشکیل شنبه بازار کنونی بوده است. وجود همین شنبه بازار باعث رشد آبادی کوچک رودکنار شد و نهادهای اداری بخش ماسال و شاندرمن نخست از بی تم به شاندرمن و سپس از آن جا به ماسال انتقال یافتند.^[۵]

^[۶]

^{مناطق دیدنی}

بام سبز ماسال، کمربندی، شالماء، هتل و مهمان سرای رامینه، ربار، هتل و مهمانسرای اولسبلنگاه

مناطق جنگلی:

موسله خونی، مورکوم، سلینگه وا، تلارگاه، خردول، خندیله پشته، لیه و سوته، خرزنه پشت، بیگارول، ایسپی دشت،کلچسر،لاسه سر،جوئه سری چال،مندنه چال،گنذر سواءچاله، برنی بلنگاه، مورجونه، هزار بلنگاه، خون، نسرون، آوری، تلکاپشت، گواله پشت، برزخونی، ووزدولهوبار.

نقاط زیارتی:

بقعه شالماء، درخانه، گیل سرا، میر محله، ماسال وردم، قلعه کول، سنگ بستو.^[۷]

منابع:

uarr; عبدلی، علی، تالشی ها کیستند، تهران: انتشارات ققنوس، چاپ دوم، تابستان ۱۳۶۹.
uarr; عبدلی، علی، تالشی ها کیستند، تهران: انتشارات ققنوس، چاپ دوم، تابستان ۱۳۶۹.
uarr; پرتال استان گیلان، بازدید: مه ۲۰۰۹.
uarr; درگاه ملی آمار ایران
uarr; عبدلی، علی، تالشی ها کیستند، تهران: انتشارات ققنوس، چاپ دوم، تابستان ۱۳۶۹.
uarr; عبدلی، علی، تالشی ها کیستند، تهران: انتشارات ققنوس، چاپ دوم، تابستان ۱۳۶۹.
uarr; پورتال مرکزی شهر چابکسر

رودبار

رودبار از شهرهای شمالی ایران است. شهر رودبار در بخش مرکزی شهرستان رودبار استان گیلان قرار دارد. جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۳ خورشیدی برابر با ۱۱/۹۰۳ نفر برآورد شده است.

رودبار به معنی کرانه رود می باشد و این نام گذاری از مجاورت آن با سفیدرود ناشی می شود.

شهر رودبار به چند منطقه تقسیم می شود.

خلیل آباد
پایین بازار
بالابازار
ولی آباد
وسط بازار

منبع:

رودبار

اطلاعات کلی
نام رسمی:	رودبار
کشور:	ایران
استان:	گیلان
شهرستان:	رودبار
بخش:	بخش مرکزی

اطلس گیتاشناسی استان های ایران، تهران ۱۳۸۳، ص۱۷۰.

رضوان‌شهر

رضوان شهر نام یکی از شهرهای استان گیلان در ایران و مرکز شهرستان رضوانشهر است.

براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت رضوان شهر (۳٬۳۳۰خانوار) برابر با ۱۲٬۳۵۵ نفر بوده است.^[۲]

نام اصلی رضوان شهر، رَزوَند یا رزونده یا رزوندی (rezvandi) بوده است که بعداً به صورت رضوان ده و رضوان شهر درآمد. این محل تا سال های ۱۳۰۰ خورشیدی چندان رونقی نداشت.^[۳] در دوران انقلاب جنگل، جادهٔ موسوم به شاه عباسی بازسازی و بهره برداری دوباره شد. این جاده با گذر از رضوان ده، گسگرات را به آبادی ساحلی شفارود پیوند می داد.^[۴]

پیرامون سال ۱۳۱۵ نیز جاده بندر انزلی به آستارا ساخته شد و درست در محل کنونی رضوان شهر جاده شاه عباسی را قطع نمود.^[۵] چهارراهی که به این صورت پدید آمد محلی شد برای ایست مسافران و حمل بار و بنهٔ آنان و شهرتی پیدا کرد. زمین های این محل هم اینک نیز با نام چهارراه شهرت دارند. با گذر زمان چهارشنبه بازار روستای بیگ زاده که در محلهٔ تالش دولاب در سه کیلومتری شمال رضوان شهر تشکیل می شد به این چهارراه منتقل شد و این امر باعث شد این محل به سرعت گسترش یافته به صورت شهرک کنونی درآید.^[۶]

رضوان شهر

اطلاعات کلی

نام رسمی:

رضوان شهر

رضوان شهر

مرکزی

نام های قدیمی:

رِزوَندی

مردم

۱۲٬۳۵۵ نفر

تالشی -گیلکی^[۱]

جغرافیای طبیعی